എത്രയെത്ര നാടുകളെയാണ് അവര്‍ അക്രമികളായപ്പോള്‍ നാം തരിപ്പണമാക്കുകയും അതിനുശേഷം മറ്റൊരു ജനതയെ നാം അവിടെ നട്ടുവളര്‍ത്തു കയും ചെയ്തത്, അങ്ങനെ നമ്മുടെ വിപത്ത് അവര്‍ക്ക് ആസന്നമായപ്പോള്‍ അവരതാ അതില്‍ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു, നിങ്ങള്‍ ഓടിരക്ഷ പ്പെടേണ്ടാ, നിങ്ങള്‍ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സുഖാഢംബരങ്ങളിലേക്കും നിങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്കും തന്നെ മടങ്ങിക്കൊള്ളുവീന്‍, നിങ്ങള്‍ ചോ ദ്യം ചെയ്യപ്പെടുകതന്നെ വേണമെന്നതിനുവേണ്ടി; അവര്‍ പറഞ്ഞു: ഓ ഞങ്ങളുടെ നാശം! നിശ്ചയം ഞങ്ങള്‍ അക്രമികള്‍ തന്നെയായിരുന്നുവല്ലോ; ആ നിലവിളിയില്‍ നിന്ന് അവര്‍ വിരമിക്കുകയില്ല, മെതിച്ചെടുത്ത വൈക്കോല്‍ പോലെ നാം അവരെ പൂര്‍ണ്ണമായി നശിപ്പിക്കുന്നതുവരെ എന്ന് 21: 11-15 സൂക്തങ്ങളില്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

മനുഷ്യരുടെ സ്വഭാവത്തെ 17: 83 ല്‍ അല്ലാഹു ചിത്രീകരിക്കുന്നത് നോക്കുക: നാം മനുഷ്യന് അനുഗ്രഹം ചൊരിഞ്ഞാല്‍ അവന്‍ അതിനെ അവഗണിച്ച് ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് കളയുന്നു, അവന് വല്ല തിന്മയും പിടിപെടുകയാണെങ്കില്‍ അവന്‍ അതാ നിരാശനാവുകയും ചെയ്യുന്നു, അതായത് ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹമായ അദ്ദിക്ര്‍ മനുഷ്യന് കൊടുത്താല്‍ അത് ഉപയോഗപ്പെടുത്തി അവന്‍ ഇഹപര ജീവിതവിജയം നേടുന്നില്ല. 41: 51 ല്‍, നാം മനുഷ്യന് ഒരു അനുഗ്രഹം ചൊരിഞ്ഞാല്‍ അവന്‍ അതിനെ അവഗണിച്ച് ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞുകളയുന്നു, അവനെ ഒരു തിന്മ ബാധിച്ചാല്‍ അവന്‍ നീണ്ട പ്രാര്‍ ത്ഥനയില്‍ മുഴുകുകയായി എന്നും; 22: 11 ല്‍, അല്ലാഹുവിനെ ഒരു ചാരത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് സേവനം ചെയ്യുന്നവര്‍ ജനങ്ങളിലുണ്ട്, അവന് ഒരു നന്മ ബാധി ച്ചാല്‍ അതില്‍ അവന്‍ ആശ്വാസം കൈകൊള്ളലായി, പരീക്ഷണമായി അവന് ഒരു നാശം പിടിപെട്ടാല്‍ അല്ലാഹുവില്‍ നിന്ന് മുഖം തിരിച്ച് പിന്തിരിയു കയായി, അങ്ങനെ ഇഹവും പരവും അവന് നഷ്ടമായി, അത് തന്നെയാണ് വ്യക്തമായ നഷ്ടം എന്നും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ വിശ്വാസികളുടെ സ്വഭാവം ഇതില്‍ നിന്ന് വിരുദ്ധമാണ്. 32: 15 ല്‍, നിശ്ചയം നമ്മുടെ സൂക്തങ്ങള്‍ കൊണ്ട് വിശ്വസിച്ചവര്‍, ഹൃദയത്തിന്‍റെ ഭാഷയില്‍ അതുകൊണ്ട് അവര്‍ ഉണര്‍ത്ത പ്പെട്ടാല്‍ തങ്ങളുടെ നാഥനെ സ്തുതിക്കുന്നതോടൊപ്പം വാഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് സാഷ്ടാംഗത്തില്‍ വീഴുന്നതാണ്, അവര്‍ ഒരിക്കലും അഹങ്കരിച്ച് പിന്തിരിയുക യുമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. 2: 254; 11: 2-3; 17: 76-77 വിശദീകരണം നോക്കുക.