6: 90 ല്‍ പറഞ്ഞതുപോലെ സര്‍വലോകരെയും ഉണര്‍ത്താനുള്ള കാരുണ്യമായ അദ്ദിക്റും കൊണ്ട് അയക്കപ്പെട്ടതിനാലാണ് പ്രവാചകന്‍ സര്‍വലോകര്‍ ക്കും കാരുണ്യമായത്. പ്രവാചകന്‍റെ ജനത അദ്ദിക്റിനെ മൂടിവെക്കുകയാണെങ്കില്‍ അതിനെ മൂടിവെക്കാത്ത പ്രവാചകന്‍റെ സമുദായത്തില്‍ പെട്ട ഇതര ജനവിഭാഗങ്ങളെ അത് ഏല്‍പിക്കുമെന്ന് 6: 89ല്‍ ത്രികാലജ്ഞാനി രേഖപ്പെടുത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഇന്ന് ഇത്തരം സൂക്തങ്ങ ളെല്ലാം വായിക്കുന്ന 25: 18 ല്‍ പറഞ്ഞ കെട്ടജനത, കാരുണ്യമായ അദ്ദിക്ര്‍ കേള്‍ക്കാനോ ലോകരോട് അതിനെക്കുറിച്ച് പറയാനോ തയ്യാറല്ലാത്തതിനാല്‍ അവരാണ് മനുഷ്യരില്‍ നിന്ന് പിശാചിന്‍റെ വീടായ നരകക്കുണ്ഠത്തിലേക്ക് തങ്ങളുടെ മുഖങ്ങളിന്മേല്‍ വലിച്ചിഴക്കപ്പെടാനുള്ളവര്‍. ഇന്ന് 30-ാമത്തെ കള്ളവാദിയായ മസീഹുദ്ദ ജ്ജാലിനെയും അന്ത്യദിനത്തെയും ആനയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അവര്‍ മസീഹുദ്ദജ്ജാല്‍ വരുമ്പോള്‍ അവനെ ആദ്യം നബിയായും പിന്നെ നാഥനായി ത്തന്നെയും അംഗീകരിക്കുന്നതാണ്. ഈസാ രണ്ടാമത് വന്ന് മസീഹുദ്ദജ്ജാലിനെ വധിക്കുന്നതോടുകൂടിയാണ്, സ്വന്തം ജനതയുടെ ജീവിതം കൊണ്ട് ക ളവാക്കപ്പെട്ട പ്രവാചകന്‍ മുഹമ്മദ് സര്‍വ്വലോകങ്ങള്‍ക്കും കാരുണ്യമാണെന്ന് ഇനി ലോകത്ത് വെളിവാക്കപ്പെടുക. അപ്പോള്‍ മാത്രമാണ് ഫുജ്ജാറുകള്‍ ക്ക് 38: 8 ല്‍ പറഞ്ഞ പ്രകാരം അറബി ഖുര്‍ആന്‍ അല്ല, അദ്ദിക്ര്‍ അഥവാ ദിക്രീ ആയിരുന്നു നാഥനില്‍ നി ന്നുള്ള ഗ്രന്ഥമെന്ന് ബോധ്യം വരിക.

അറബി ഖുര്‍ആന്‍ വായിക്കുന്ന ഫുജ്ജാറുകള്‍ ഇന്ന് അദ്ദിക്റിനെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞുകൊണ്ട് 313 പ്രവാചകന്മാരെയും പിന്‍പറ്റാതെ അന്ത്യപ്രവാചകന്‍റെ ജന്മ ദിനമാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ചരമദിനം കൊണ്ടാടുന്നവരാണ്. പ്രവാചകന്‍ മുഹമ്മദ് ജനിച്ചത് സി. ഇ. 570 ലും മരണപ്പെട്ടത് സി. ഇ. 632 ലുമാണ്. ജനനവും മരണ വും ഹിജ്റ കലണ്ടറിലെ മൂന്നാമത്തെ മാസമായ റബീഉല്‍ അവ്വല്‍ 12 നാണ്. എന്നാല്‍ 40-ാം വയസ്സിലാണ് പ്രവാചകത്വം ലഭിക്കുന്നത്. ജനിക്കുമ്പോള്‍ പ്ര വാചകനായിരുന്നില്ലെങ്കില്‍ മരണപ്പെടുമ്പോള്‍ പ്രവാചകനായിരുന്നു. പ്രവാചകന്മാരുടെ ജന്മദിനവും ചരമദിനവും ആചരിക്കാന്‍ ഒരു പ്രവാചകനും പ ഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല, അത് പ്രവാചകന്മാര്‍ക്ക് ശേഷം വഴിപിഴച്ചുപോയ മുന്‍വേദക്കാരുടെ ചര്യ ചാണിനുചാണായി പിന്‍പറ്റലും ഇസ്ലാമിലില്ലാത്തതുമാണ്. 3: 21-22; 7: 157-158; 13: 11; 25:29-30 വിശദീകരണം നോക്കുക.