ഇത് അവരുടെ പ്രാര്‍ത്ഥനയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. അതായത് ഈ ഗ്രന്ഥം അല്ലാഹുവില്‍ നിന്ന് അവതീര്‍ണ്ണമായ സത്യമാണെങ്കില്‍ അതിനെ കളവാക്കിയതിന്‍റെ ഫലമായി ഞങ്ങളുടെ മേല്‍ ആകാശത്തുനിന്ന് ശിലാവര്‍ഷമുണ്ടാവുകയോ മറ്റേതെങ്കിലും കഠിനമായ ശിക്ഷ വന്നിറങ്ങുകയോ വേണ്ടതായിരുന്നു. അതൊന്നും സംഭവിക്കാത്ത സ്ഥിതിക്ക് ഗ്രന്ഥം സത്യമല്ലെന്നും അല്ലാഹുവില്‍ നിന്നുള്ളതല്ലെന്നും അവര്‍ കണക്കുകൂട്ടി. മക്കാമുശ്രിക്കുകളുടെ ഇത്തരം ധിക്കാര നയത്തേക്കാള്‍ കഠിനമായിരുന്നു മദീനയിലെ കപടവിശ്വാസികളുടെ അഹങ്കാരവും ധിക്കാരവുമെന്ന് 4: 81, 91, 145; 5: 49 സൂ ക്തങ്ങളില്‍ കാണാവുന്നതാണ്. 

ഇന്ന് അറബി ഖുര്‍ആന്‍ വായിക്കുന്ന ഫുജ്ജാറുകളോട് 25: 33 ല്‍ പറഞ്ഞ നാഥനില്‍ നിന്നുള്ള ഗ്രന്ഥത്തിന്‍റെ ഏറ്റവും നല്ല വിശദീകരണം വ്യക്തവും സ്പഷ്ടവുമായ അദ്ദിക്റാണെന്ന് വിശ്വാസി പറയുമ്പോള്‍ അവരെ തുറിച്ചുനോക്കുന്നതും ഇതൊരു പുതിയ വാദമാണെന്ന മട്ടില്‍ അതിനോട് പ്രതികരിക്കുന്നതുമാണ്. എന്നാല്‍ അതൊന്നും വകവെക്കാതെ ആയിരത്തിലൊന്നായ വിശ്വാസി ഞാനില്ല, എന്‍റേതൊന്നുമില്ല എന്ന് മനസ്സാ-വാചാ-കര്‍മ്മണാ അംഗീകരിച്ച് ജീവിക്കുന്നവനും ആകാശം പൊട്ടിപ്പിളര്‍ന്ന് വീണാലും അല്ലാഹു ഉദ്ദേശിക്കാതെ എനിക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കുകയില്ല എന്ന വിശ്വാസത്തില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നവനുമാണ്. 2: 18; 5: 48; 6: 111; 25: 29-34 വിശദീകരണം നോക്കുക.