ലക്ഷ്യം പിഴച്ച് പാഴായിപ്പോകുന്ന പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്ക് ഉദാഹരണം:- 1). ആശയം അറിയാതെ അറബി ഖുര്‍ആന്‍ പാരായണം ചെയ്യുക:- പ്രവാചകന്‍ പഠിപ്പിച്ചു: നിങ്ങള്‍ ഗ്രന്ഥം വായിക്കുക, നിങ്ങളുടെ ഹൃദയവും വായനയും ബന്ധപ്പെടുമ്പോള്‍, ഹൃദയവും വായനയും ഭിന്നിച്ചാല്‍ വായന നിര്‍ത്തി എഴുന്നേറ്റുപോവുക. ആശയം അറിയാതെ ഗ്രന്ഥം വായിച്ചിട്ട് പുണ്യമില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, ആ സമയം തെറ്റായി ചെലവഴിച്ചതിന് ശിക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും. ആശയമറിയാതെ ഗ്രന്ഥം വായിക്കുകവഴി വില്ലില്‍ നിന്ന് അമ്പ് തെറിച്ചുപോകുന്ന വേഗത്തില്‍ അവര്‍ ദീനില്‍ നിന്ന് തെറിച്ചു പോകുമെന്നും, മനുഷ്യരില്‍ വെച്ച് ഏറ്റവും ദുഷ്ടന്‍ ആശയം അറിയാതെ ഗ്രന്ഥത്തിന്‍റെ ശരീരം തിന്നുന്ന ഫാജിറാണെന്നും പ്രവാചകന്‍ പഠിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അല്ലാഹു വില്‍ നിന്ന് തടയാന്‍വേണ്ടി ഗ്രന്ഥത്തിന്‍റെ ശരീരമായ അറബി ടെക്സ്റ്റില്‍ നിന്നല്ല, അതിന്‍റെ ആശയത്തില്‍ നിന്നാണ് പിശാച് തടയുക. 16: 98-99; 18: 100-101 വിശദീകരണം നോക്കുക.

2). ആത്മാവ് പങ്കെടുക്കാതെ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്യുക:- 'അല്ലാഹ്' എന്ന സ്മരണയില്ലാ ത്ത അവസ്ഥയിലുള്ള നമസ്കാരം, സക്കാത്ത്, നോമ്പ്, ഹജ്ജ് തുടങ്ങിയ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെല്ലാം പിശാചിനുള്ളതും അവയെല്ലാം തിന്മയുമാണ്. 2: 186; 4: 43; 9: 53-55 വിശദീകര ണം നോക്കുക.

3). സ്ത്രീധനം, ആഭരണം തുടങ്ങിയ അനിസ്ലാമികമായ ആചാരങ്ങള്‍ നിലനിര്‍ത്തുന്നതിനുവേണ്ടി സഹായം ചെയ്യുക:- പുരുഷന്‍റെ ബാധ്യതയാണ് സ്ത്രീക്ക് വിവാഹമൂല്യം, ഭക്ഷണം, വസ്ത്രം തുടങ്ങിയവ നല്‍കല്‍. അതുകൊണ്ട് സാമ്പത്തികമായി കഴിവില്ലാത്ത പുരുഷന്‍മാര്‍ക്ക് വിവാഹത്തിന് പണം നല്‍കി സഹായിക്കല്‍ ഇസ്ലാമികമാണ്, മറിച്ച് വധുവിന് സ്ത്രീധനം നല്‍കാന്‍ സഹായിക്കുന്ന രീതി ഇസ്ലാമിന് വിരുദ്ധമാണ്. 4: 34 വിശദീകരണം നോക്കുക.

4). പള്ളി, മദ്രസ, യത്തീംഖാന എന്നിവ സ്ഥാപിക്കലും പരിപാലിക്കലും:- ഇന്ന് പള്ളികളും മദ്രസകളുമെല്ലാം വിവിധ സംഘടനകളുടെ കീഴിലുള്ളതും ഗ്രന്ഥത്തിന്‍റെ ആശയമായ സന്മാര്‍ഗത്തില്‍ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ചവയായതിനാലും അവയുടെ നിര്‍മ്മാണത്തിനും പരിപാലനത്തിനും പണം ചെലവഴിക്കു ന്നത് ഗ്രന്ഥത്തിന്‍റെ ആശയത്തെ തടയുന്നതിന് വേണ്ടി പണം ചെലവഴിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്. 9: 17-18, 106-108 വിശദീകരണം നോക്കുക. അപ്പോള്‍ ഇന്ന് 'നിലനില്‍ക്കുന്ന ദാന'ത്തില്‍ ഉള്‍പ്പെടുക അദ്ദിക്ര്‍ പഠിക്കാനും പ്രചരിപ്പിക്കാനും ചെലവഴിക്കല്‍ മാത്രമാണ്. ചൂണ്ടുവിരലും നടുവിരലും ഉയര്‍ത്തിക്കാണിച്ച് ഞാനും അനാഥയെ സംരക്ഷിക്കുന്നവനും സ്വര്‍ഗത്തില്‍ ഇങ്ങനെ അടുത്തായിരിക്കും എന്ന് പ്രവാചകന്‍ പഠിപ്പിച്ചതിനെ മറയാക്കിക്കൊണ്ട് മാതാവിന്‍റെ സംരക്ഷണം കൂടി അകറ്റി അനാഥകളെ കൂടുതല്‍ അനാഥമാക്കുന്ന യത്തീംഖാനകള്‍ സ്ഥാപിക്കലും പരിപാലിക്കലും പ്രവാചകനെ കളവാക്കുന്നതും പാഴായിപ്പോകുന്നതുമാണ്. മാത്രമല്ല, അവിടെനിന്ന് സ്വവര്‍ഗസംഭോഗം പോലെയുള്ള തിന്‍മകള്‍ക്ക് കുട്ടികള്‍ വിധേയ മാക്കപ്പെടുന്നതിന്‍റെയും പിന്നീട് മുതിര്‍ന്ന് കഴിഞ്ഞാല്‍ അവരില്‍നിന്ന് അതുപോലെയുള്ള തിന്‍മകള്‍ സമൂഹത്തില്‍ പടര്‍ന്നുപിടിക്കുന്നതിന്‍റെയും പാ പഭാരം കൂടി അവര്‍ വഹിക്കേണ്ടി വരികയും ചെയ്യും. 4: 3, 10;  89: 17; 107: 2 വിശദീകരണം നോക്കുക.

5) നേര്‍ച്ചവഴിപാടുകള്‍, ശകുനം, രാശി, മന്ത്രം, മാരണം, ഇടതേട്ടം, ജാറം സന്ദര്‍ശനം മുതലായവ:- പുണ്യം കിട്ടുമെന്ന് ധരിച്ച് മഹാത്മാക്കളായ പുണ്യാത്മാ ക്കളുടെ പേരില്‍ ഭക്ഷണസാധനങ്ങളും മറ്റും നീക്കിവെക്കുന്നതും, ജിന്ന്-ശൈത്താന്മാരിലുള്ള വിശ്വാസം നിലനിര്‍ത്തുന്നതിന്‍റെ ഭാഗമായി കൊണ്ടുനട ക്കുന്ന ശകുനം, രാശി, മന്ത്രം, മാരണം മുതലായവയും, ഭൗതികജീവിതലക്ഷ്യങ്ങള്‍ സഫലീകരിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ജാറങ്ങളില്‍ പോകുന്നതും, ശുപാര്‍ശ കരാരും ഇല്ലാത്ത അല്ലാഹുവിന് ശുപാര്‍ശകരേയും ഇടയാളന്മാരേയും സങ്കല്‍പ്പിച്ച് ഇടതേടുന്നതുമെല്ലാം അദ്ദിക്റിന് വിരുദ്ധമായതിനാല്‍ പാഴായിപ്പോ കുമെന്ന് മാത്രമല്ല ശിക്ഷക്ക് കാരണമാകുന്നതുകൂടിയാണ്. 2: 102, 6: 145 വിശദീകരണം നോക്കുക.

6) ഹൃദയങ്ങളുടെ അവസ്ഥ അറിയുന്നവനല്ല അല്ലാഹു എന്ന നയത്തിലുള്ള എല്ലാ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും:- അദ്ദിക്ര്‍ പിന്‍പറ്റാതെ മരിച്ചുപോയവര്‍ക്കുവേണ്ടി 9: 84, 113 സൂക്തങ്ങളുടെ കല്‍പനകള്‍ക്ക് വിരുദ്ധമായി മയ്യിത്ത് നമസ്കരിക്കുക, പൊറുക്കലിനെത്തേടുക, 36: 70 ന്‍റെ കല്‍പനക്ക് വിരുദ്ധമായി മരിച്ചവര്‍ ക്ക് ഖുര്‍ആന്‍ പാരായണം ചെയ്തുകേള്‍പ്പിക്കുക, ഖബറിങ്കല്‍ പോയി ഖുര്‍ആന്‍ പാരായണം ചെയ്യുകയോ പാരായണം ചെയ്തുകേള്‍പ്പിക്കാന്‍ പണം ചെല വഴിക്കുകയോ ചെയ്യുക, 9: 34 ന് വിരുദ്ധമായി പണ്ഡിത-പുരോഹിതന്‍മാരെക്കൊണ്ട് പ്രാര്‍ത്ഥിപ്പിച്ച് അവരെ തീറ്റിപ്പോറ്റുക, മരിച്ചുപോയവരുടെ ചരമ ദിനം, നാല്‍പതാം ദിവസം, ചരമവാര്‍ഷികം എന്നിവ കൊണ്ടാടുക മുതലായ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുന്നവയാണ്. മറിച്ച് ഗ്രന്ഥത്തിന്‍റെ ആശയം മനസ്സിലാക്കി നന്മയും തിന്മയും തിരിച്ചറിഞ്ഞ് നന്മ പ്രവര്‍ത്തിക്കുമ്പോള്‍ മരിച്ചുപോയവരെ ഹൃദയത്തില്‍ സ്മരിക്കുകയാണ് വിശ്വാസികള്‍ ചെയ്യുക. ഹൃദയങ്ങളുടെ അവസ്ഥയറിയുന്ന അല്ലാഹു അതിന്‍റെ പ്രതിഫലം മരിച്ചവര്‍ക്ക് എത്തിച്ചുകൊടുക്കുന്നതാണ്. അദ്ദിക്റിന്‍റെ തണലില്‍ ഇവിടെ ഒരുമിച്ച വര്‍ മാത്രമേ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ ഒരുമിക്കുകയുള്ളൂ. 2: 134; 13: 20-25; 60: 13 വിശദീകരണം നോക്കുക. 

പ്രവാചകന്‍ പഠിപ്പിച്ചു: ഒരാള്‍ മരണപ്പെട്ടാല്‍ ഉപകാരപ്രദമായ അറിവ് (ഗ്രന്ഥത്തിന്‍റെ ആശയം), നിലനില്‍ക്കുന്ന ദാനം (ജാരിയായ സദഖ), അവനുവേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്ന സച്ചരിതനായ സന്താനങ്ങള്‍ എന്നീ മൂന്ന് കാര്യങ്ങളല്ലാതെ അവന് ഉപകാരപ്പെടുകയില്ല. വിശ്വാസിയായ ഒരാള്‍ക്ക് മാത്രമേ ഇതെല്ലാം ഉപകാരപ്പെടുകയുള്ളൂവെന്നത് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുക. ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് മക്കള്‍ക്ക് സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള ടിക്കറ്റ് കൊടുക്കുകയും പ്രപഞ്ചത്തെ അതിന്‍റെ സന്തുലനത്തില്‍ നിലനിര്‍ത്താന്‍ ആവശ്യമായ ത്രാസ്സും അമാനത്തുമായ അദ്ദിക്ര്‍ മൊത്തം മനുഷ്യര്‍ക്ക് എത്തിച്ചുകൊടുക്കുകയും അങ്ങനെ അല്ലാഹുവിനേയും ഗ്രന്ഥത്തെയും പ്രവാചകനെയും ജീവിപ്പിച്ചിരുന്നവനുമായ പരിശുദ്ധാത്മാവ് മാത്രമേ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ പ്രവേശിക്കുകയുള്ളൂ. 2: 261; 4: 85; 36: 12 സൂക്തങ്ങളില്‍ വിവരിച്ച പ്രകാരം അവന്‍റെ മരണശേഷം മക്കളിലൂടെയും അവന്‍റെ പൈതൃകങ്ങളിലൂടെയും ഗ്രന്ഥം ജീവിക്കും. അതിന്‍റെ പ്രതിഫലങ്ങള്‍ അവന് മരണശേഷം ലഭിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യും. 7: 37 ല്‍ പറഞ്ഞ പ്രകാരം ആത്മാവിനെതിരെ ഞാന്‍ കാഫിറായിരുന്നു എന്ന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ച് മരിച്ചുപോകുന്നവര്‍ക്ക്, അവര്‍ പിന്‍ഗാമികള്‍ക്ക് വിട്ടേച്ചുപോകുന്ന തിന്മകളുടെ പാപഭാരവും ലഭിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണ്. അതാ ണ് സൂക്തത്തില്‍ 'അവര്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്' എന്നുപറയാതെ 'ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നത്' എന്നുപറഞ്ഞത്. 16: 25; 29: 12-13; 46: 15 വിശദീകരണം നോക്കുക.

അല്ലാഹുവിനുള്ള ഇബാദത്ത്/പിശാചിനുള്ള ഇബാദത്ത്:

 ഗ്രന്ഥത്തിന്‍റെ മൊത്തം ആശയത്തില്‍ അടിമയും ഉടമയുമായുള്ള ബന്ധം മനസ്സിലാക്കി ജീവിതത്തിലുടനീളം സ്രഷ്ടാവിനെ സ്മരിച്ചുകൊണ്ട് നില കൊണ്ടാല്‍ അത് അല്ലാഹുവിനുള്ള ഇബാദത്തായി. അല്ലാഹുവിനെ വിസ്മരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ജീവിതം പിശാചിനുള്ള ഇബാദത്തുമായി. അപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ എന്നെ സ്മരിക്കുവീന്‍, ഞാന്‍ നിങ്ങളെയും സ്മരിക്കുന്നതാണ്, നിങ്ങള്‍ എനിക്ക് നന്ദി പ്രകടിപ്പിക്കുക, നിങ്ങള്‍ എന്നെ നിഷേധിക്കാതിരിക്കുകയും ചെ യ്യുക എന്ന് 2: 152 ലും, നാവുകൊണ്ട് 'അല്ലാഹ്' എന്ന് ഉച്ചരിക്കാതെ അത്യന്തം താഴ്മയോടും ഭയത്തോടും കൂടി ഹൃദയംകൊണ്ട് നിന്‍റെ നാഥനെ സ്മരിക്കുക എന്ന് 7: 205 ലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. 53: 39-40 സൂക്തങ്ങളില്‍ മനുഷ്യന് അവന്‍ ഉദ്ദേശിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിച്ചതല്ലാതെ ഉണ്ടാവുകയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അദ്ദിക്റി നെ മൂടിവെച്ചുകൊണ്ടും തള്ളിപ്പറഞ്ഞുകൊണ്ടും ജീവിക്കുന്ന ഫുജ്ജാറുകള്‍ ആത്മാവിനും പരലോകത്തിനും പ്രാധാന്യം കൊടുക്കാതെ ദേഹേച്ഛക്കും ഐഹികലോകത്തിനും പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്നവരാണ്. ലക്ഷ്യം പിഴച്ച അവരുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ഏറ്റവും നല്ലതാണെന്ന് അവര്‍ കണക്കുകൂട്ടുന്നതും, നല്ലതാണ് നല്ലതാണ് എന്ന് തോന്നിപ്പിച്ച് പിശാച് അവരെ പ്രോല്‍സാഹിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്. 2: 186; 9: 53-55 സൂക്തങ്ങളില്‍ വിവരിച്ച പ്രകാരം ലക്ഷ്യബോധ മില്ലാത്തവരും പ്രജ്ഞയറ്റവരുമായി ഇവിടെ ജീവിച്ചതുകാരണം അവരുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെല്ലാം പാഴായിപ്പോകുന്നതും അവര്‍ക്ക് പിഴയായി നരകക്കു ണ്ഠം ലഭിക്കുന്നതുമാണ്. 2: 12-14; 17: 19; 36: 59-62 വിശദീകരണം നോക്കുക.